Conxuro
Dice la leyenda que en la vispera de la noche de todos los
santos, en el Monte del Gozo, en un claro del bospue, se dan cita
las meigas y preparan un brebaje ofreciéndoselo a: "El Peregrino" el
cual sonríe y fornica con ellas hasta el alba (avisad al conde Lequio,
que aquí tiene curro!!).
Mouchos, coruxas, sapos e bruxas. Demos, trasgos e diaños, espritos
das nevoadas veigas. Corvos, píntigas e meigas, feitizos das menciñeiras.
Podres cañotas furadas, fogar dos vermes e alimañas. Lume das Santas Compañas, mal
de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios.
Oubeo do can, pregón da morte; fuciño do sátiro e pé de coello. Pecadora lingua da mala muller casada con home vello. Averno de Satán e Belcebú, lume
de cadavres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernais cús, muxido da mar embreavescida.
Barriga inútil da muller solteira, falar dos gatos que andan á xaneira, guedella porca da cabra mal parida.
Cón este fol levantarei as chamas de este lume que asemella ao do inferno, fuxirán as bruxas a cabalo das súas escobas, índose bañar na praia das areas gordas. ¡Oíde!, ¡oíde os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse na aguardente!, quedando así purificadas. E cando este brevaxe
baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa ialma e de todo embruxamento.
Forzas do ar, terra, mar e lume, a vos fago esta chamada: si é verdade que tendes máis poder que a humana xente, eiquí e agora, facede cos espritos dos amigos que están fora, participen con nós de esta queimada.
|
